نالیدن را چکار کنم ؟ داد کشیدن را چه کنم ؟ راستی چاه هم چه نعمتی بود! نیست؟ آه! ببین که تا کجا محرومم ! ببین که به چه چیز ها نیاز دارم و ندارم ، چه آرزوها دارم و نیست !

اما؛ نه ، نالیدن خوب نیست ، داد کشیدن زشت است! باشد ،سخت باشد ، تحمل می کنم ، مگر می شود ناله کرد اما کسی نفهمد ؟ .... می شود ،بله ، سرم را در گریبانم پنهان می کنم  ، نه؛ مثل "علی " می کنم ، سرم را توی حلقوم چاه ، چاه نیست ! آه چه بدشانسی بزرگی! مهم نیست که نخلستان بزرگ و خاموش و راحت و امن هم نداریم ، باشد ، سرم را توی حلقوم خودم می برم ، لب هایم را به دریچه قلبم می گذارم  و در دهلیز وحشت بار آن مثل دیوانه ای از دست عاقل ها  ، پرستارها و زنجیر ها  فریاد می زنم ، نه  آهسته می نالم !

شاید کمی سبک شوم ، شاید کمی سبک شوم ؛ شاید ......

نمی دانم چه بگویم و از که بگویم! فقط می دانم که پنداری دلم  خوش نیست و آنچه نباید بگویم را دارم به زبانم جاری می کنم . کاش می توانستم همه غم ها و غصه هایم را با شما عزیزان گلم در میان گذارم .. می بینید! که باز هم افتاده ام به اراجیف گفتن و چرت و پرت سر هم کردن!

دیشب ساعت 5/10 بود که از محل کار به خانه وارد شدم ،مادر و پدر مثل همیشه منتظر من بودند که بیایم  تا آنها با آرامش به خواب روند، خلاصه کمی با مادر حرف  زدم و سپس خداحافظی و شب بخیر و خواب !

ساعت 11 شب بود که تلفن به صدا در آمد ، از منزل پسر دایی ام بود ، قلبم از پایه فرو ریخت منتظر یک خبر دردناک بودم ، تا با تمام توانم گریه کنم ، احساس سنگینی عجیبی بر سینه ام احساس می کردم ، احساس خفه شدن ، احساس خلا ، احساسی که با جملات نمی توانم آن را بیان کنم . خدایا باز چه شده است؟

تلفن را به پدر دادم و گوشم را به گوشی تلفن چسباندم تا بدانم باز چه شده است ! مادر از خواب بیدار شدند ؛ با وجودی که حال خوبی نداشتم مادرم را به آرامش دعوت کردم و گفتم بروید بخوابید " اتفاقی نیفتاده! چیزی نشده !" خلاصه انگار زمان از حرکت باز ایستاده بود ؛ بالاخره خبر این بود :

" دختر دایی ؛ هم به خانه بخت رفته بود"

نمی دانستم  ! باید خوشحال باشم یا ناراحت ؛ بخندم یا بگریم ؛  فقط همین را از آن حال و هوا فهمیدم که انگار" احساس" ؛ این واژه دوست داشتنی سابق !در من مرده بود؛  چون یه جور خلا احساس را در بی احساسی خودم احساس می کردم . اما می دانم که اصلا خوشحال نبودم ؛ انگار غمگین هم نبودم ؛ انگار " من " نبودم .

 و ای کاش " این فعل " نبودن " در من تکرار و تکرار شود ؛چون خیلی دوستش دارم،  تازگی ها دنبالش می گردم اما پیدایش نمی کنم ؛ نمی دانم مرا چه شده است آن همه طراوت آنهمه عشق ، صفا ، دلدادگی ، محبت و ..... کجا رفته است ؟

منی که همیشه در همه چیز اول بودم چرا این همه عقب مانده ام از قافله.....

احساس " دوست داشتن " را گم کرده ام ؟ نه ! از دست داده ام ؛ دیگر وجود ندارد ، دیگر هیچگاه نخواهد آمد به سراغم ، این را خوب می دانم !

" دختر خاله عزیزم! ای تنها ترین کس من در اوج بی کسی؛ نمی دانم امروز عصر حالم را فهمیدی ؟ کاش نفهمیده باشی ! خلاصه در اوج دلتنگی بودم و وقتی صدایت را شنیدم می خواستم بی اختیار گریه کنم !گریه ای از روی شوق و اشتیاقی که مدتهاست آنرا گم کرده ام ! اما مرد که گریه نمی کند!

از دست دادن عزیز یک چیزی است ولی مطمئنم که هیچ چیز به از دست دادن " احساس " نمی رسد  . وای نمی دانی چه مصیبت بزرگی است !  درد بی درمان !

دوستان گلم! ببخشید که سرتان را با این  خزعبلات  به درد آوردم!